André Rieu urodził się 1 października 1949 roku w Maastricht w Holandii, w rodzinie mocno związanej z muzyką — jego ojciec, André Rieu senior, był dyrygentem. Rieu rozpoczął naukę gry na skrzypcach w wieku 5 lat. Następnie kształcił się w konserwatoriach w Liège, Maastricht i Brukseli, a w latach 1968–1973 studiował w Królewskim Konserwatorium w Brukseli. W 1977 roku ukończył naukę z wyróżnieniem.

Na początku kariery Rieu występował głównie jako skrzypek i muzyk kameralny. W 1978 roku założył Maastrichts Salon Orchestra i grał z nią muzykę salonową. Zdobywał też doświadczenie podczas koncertów oraz współpracy z innymi orkiestrami. Właśnie wtedy rozwijał pomysł na przystępne koncerty klasyczne: z dobrze znanymi, chętnie nuc­onymi melodiami i atmosferą eleganckiego balu.

Od 12 muzyków do koncertów, które zachwycają tłumy

W 1987 roku Rieu założył Johann Strauss Orchestra, początkowo złożoną z 12 muzyków. Zespół zadebiutował 1 stycznia 1988 roku, a jego repertuar obejmował między innymi walce Johanna Straussa i popularne utwory klasyczne. Z czasem orkiestra rozrosła się do kilkudziesięciu osób, a jej koncerty przyciągały coraz większą publiczność. Rieu nie tylko dyrygował, lecz także prowadził występy z lekkością i humorem. Dzięki temu koncerty klasyczne przestały kojarzyć się z uroczystą ciszą i sztywnym dystansem.

Międzynarodową sławę przyniosły Rieu nagrania, występy telewizyjne oraz widowiskowe koncerty w salach i plenerach. Szczególnym symbolem jego kariery stały się letnie występy na placu Vrijthof w rodzinnym Maastricht. Publiczność z różnych krajów słucha tam walców, melodii operowych i muzyki filmowej. Rieu połączył solidne wykształcenie i własną orkiestrę z umiejętnością prezentowania klasyki w radosny, przystępny sposób.

Jak powstała słynna orkiestra Johanna Straussa?

Oto najważniejsze etapy rozwoju słynnej orkiestry Johanna Straussa: od rodzinnego zespołu po samodzielną działalność kompozytora.

1. Zdobył wykształcenie muzyczne. Johann Strauss syn uczył się gry na skrzypcach i kompozycji, początkowo potajemnie przed ojcem, który nie chciał, by syn poszedł w jego ślady.
2. Założył własny zespół. W 1844 roku, mając 19 lat, zebrał muzyków i zadebiutował z orkiestrą w wiedeńskiej gospodzie Dommayera. Ten występ zapoczątkował jego niezależną karierę.
3. Rozbudował repertuar i zdobył publiczność. Do programu włączał własne walce i polki, a także utwory ojca. Dzięki popularności koncertów orkiestra otrzymywała kolejne zaproszenia.
4. Rozwinął działalność koncertową. Organizował występy w Wiedniu i poza nim. Po śmierci ojca w 1849 roku połączył jego muzyków ze swoim zespołem, tworząc większą orkiestrę.
5. Ugruntował pozycję zespołu. Sukcesy sceniczne i nowe kompozycje umacniały jego renomę. W rezultacie orkiestra Straussa stała się jednym z najważniejszych europejskich zespołów wykonujących muzykę taneczną.

Małżeństwo André Rieu i Marjorie: historia miłości z dala od blasku sceny

André Rieu znamy przede wszystkim jako skrzypka i dyrygenta, który zamienia koncerty w radosne widowiska. Mnie jednak szczególnie porusza jego prywatna historia. Poznał Marjorie, gdy oboje byli nastolatkami, a ich znajomość z czasem przerodziła się w miłość na całe życie. Pobrali się w 1975 roku i od tamtej pory wspólnie budują związek z dala od blasku scenicznych reflektorów.

Ich wspólne życie tworzą między innymi:

• małżeństwo zawarte w 1975 roku;
• wspieranie się w zawodowych przedsięwzięciach André;
• wychowanie dwóch synów, Marca i Pierre’a;
• dbałość o prywatność i równowagę między karierą a rodziną.

Marjorie nie ogranicza się do roli żony słynnego muzyka: ma własne zainteresowania, pisała książki i wspierała męża w jego zawodowych przedsięwzięciach. Wychowali dwóch synów, Marca i Pierre’a. André wielokrotnie podkreślał, że żona pomaga mu zachować równowagę, gdy kolejne miesiące wypełniają koncerty, podróże i obowiązki związane z orkiestrą. Lubię tę myśl, bo za międzynarodową karierą dostrzegam codzienną bliskość i partnerstwo.

Miłość, która przetrwała dekady w cieniu wielkiej kariery

Rieu urodził się w 1949 roku, a droga do światowej sławy zajęła mu wiele lat. Ciekawostka w temacie: odkryj tajemnice miejsca urodzenia Arnolda Schwarzeneggera. W 1987 roku założył Orkiestrę Johanna Straussa, z którą później koncertował w wielu krajach. Marjorie towarzyszyła mu w tej podróży, jednak oboje chronili prywatność i nie zamieniali małżeństwa w medialne widowisko. Właśnie dlatego ich historia wydaje mi się autentyczna: publiczność ogląda blask koncertów, a oni dbają o spokojną przestrzeń dla rodziny.

Minęło już pięć dekad od ich ślubu, a ich relacja wciąż budzi sympatię. Nie opiera się na wielkich deklaracjach ani częstym wspólnym występowaniu przed kamerami. Widzę w niej cichą, trwałą więź, która przetrwała intensywny rytm kariery i kolejne etapy życia. Historia André i Marjorie przypomina, że za muzyką rozbrzmiewającą w największych salach może kryć się zwyczajna, codzienna miłość.

Nieznane pasje i codzienne zwyczaje holenderskiego skrzypka

Jestem holenderską skrzypaczką i choć wiele osób kojarzy mnie ze sceną koncertową, dzień zaczynam spokojnie: od kawy, krótkiego spaceru i 20 minut ćwiczeń oddechowych. Zanim sięgnę po smyczek, stroję instrument do częstotliwości A = 440 Hz i rozgrzewam lewą dłoń kilkoma prostymi ćwiczeniami. Ćwiczę około 3 godzin dziennie, dzieląc ten czas na 45-minutowe bloki, by zachować świeżość i nie zamienić muzyki w mechaniczny trening.

Poza muzyką kolekcjonuję stare mapy kanałów i portów. Mam ich już 28; najstarsza pochodzi z 1896 roku. Wypatruję kolejnych na pchlich targach w Utrechcie i Amsterdamie. Lubię również piec stroopwafle, choć moje pierwsze wypieki były tak twarde, że bardziej nadawały się do ćwiczeń siłowych niż do kawy. Teraz przygotowuję ciasto dzień wcześniej i zostawiam je na co najmniej 12 godzin. Dzięki temu rytuałowi zwalniam po intensywnych próbach.

Sześć kilometrów inspiracji i rytuał, który przynosi spokój

Zanim ulice wypełnią się rowerzystami, zwykle przechodzę około 6 kilometrów wzdłuż kanału. Po drodze zwracam uwagę na dźwięki, które później inspirują moją muzykę: rytm kół na bruku, stuk łodzi o nabrzeże czy szum liści poruszanych wiatrem. Wieczorem zapisuję w notesie trzy usłyszane dźwięki i melodię, która została mi w głowie. Mam już 14 takich zeszytów, a niektóre pomysły po kilku miesiącach wracają jako fragmenty nowych utworów.

Wieczorem poświęcam też 10 minut na pielęgnację skrzypiec: przecieram struny, sprawdzam smyczek, a potem odkładam instrument do futerału z pochłaniaczem wilgoci. Ponieważ holenderska pogoda potrafi zmienić się kilka razy dziennie, pilnuję, by w pokoju panowała temperatura około 20°C, a wilgotność wynosiła 45–55%. Te drobne czynności dają mi spokój i pozwalają rano znów zacząć od czystej nuty.